Vlak erna
Ik heb tegen mijn kind geschreeuwd en ik voel me beroerd
Je hebt geschreeuwd en het kind schrok. Het huis is nu stil, jij zit hier, en het beeld van dat gezicht komt steeds terug.
Eerst dit, voor de rest van de pagina. Als er vanavond meer aan de hand is dan een stem die te hard ging, dan gaan deze nummers voor.
Als er nu direct gevaar is, bel dan 112. Je hoeft niet eerst te beslissen of het erg genoeg is.
Als het thuis niet veilig is, dan is Veilig Thuis er dag en nacht op 0800-2000. Chatten kan op veiligthuis.nl.
Bij geweld, misbruik of kindermishandeling in Vlaanderen bel je 1712. Chatten kan op 1712.be.
In Nederland bereik je 113 Zelfmoordpreventie op 113 of op 0800-0113, dag en nacht. Chatten kan op 113.nl.
In België bereik je de Zelfmoordlijn op 1813, dag en nacht. Chatten kan op zelfmoord1813.be.
Wil je gewoon je verhaal kwijt, dan luistert De Luisterlijn dag en nacht op 088 0767 000.
In België luistert Tele-Onthaal dag en nacht op 106. Chatten kan op tele-onthaal.be.
Deze pagina zegt niet dat het niet erg is en zegt ook niet wat het kind ervan vindt. Dat weet dit archief geen van beide. Wat er staat is wat er in de komende tien minuten te doen valt, en daarna, als je het wilt, wat er in de tien minuten daarvoor gebeurde.
De komende tien minuten
Ga niet uitleggen waarom je schreeuwde. Een uitleg is voor jou en niet voor het kind, en hij maakt van dit moment een gesprek waarin het kind jou moet geruststellen.
[VELDOPDRACHT]
Als het kind nog wakker is: ga erheen en zeg twee dingen. Ik ging te hard. Het lag niet aan jou.
Meer niet. Geen reden erachteraan, geen belofte over morgen.
Als het kind slaapt: laat het slapen. Dit kan morgenochtend en het is dan even geldig.
Blijf daarna nog even zitten waar je zit. Vanavond niets opruimen, niets goedmaken, geen tweede gesprek. Dit is een avond om te laten zakken en niet om iets van te maken.
Wat er in de tien minuten daarvoor gebeurde
Het schreeuwen is niet het begin. Het is het eind van iets dat al liep, en de aanleiding was bijna nooit groot genoeg voor de uitkomst. Dat verschil tussen aanleiding en uitkomst is het bruikbaarste gegeven dat deze avond oplevert.
Wat eraan vooraf ging was druk die nergens heen kon. Geluid, herhaling, een lichaam dat al de hele dag aanstond. De laatste vraag was niet de oorzaak, hij was de laatste.
[WERKING]
Drie tot zeven seconden voor het geluid komt het lichaamssignaal. Vaak is het de kaak, of een warmte die van de nek omhoog trekt.
Daarna komt er geen gedachte meer. Dat is wat dit dossier onderscheidt van de andere acht: er is geen zin die je nog kunt tegenspreken.
Tussen de kaak en het geluid zit het venster, en het is het smalste in het hele archief.
Waarom je het niet kon tegenhouden
Omdat er op het moment zelf niets was om mee tegen te houden. Bij de andere dossiers zit er een gedachte tussen het signaal en de handeling, en een gedachte kun je aanpakken. Hier zit er niets tussen.
Je hebt niet gekozen om te schreeuwen. Tegen de tijd dat er iets te kiezen viel, was het geluid er al.
Wat er dan overblijft is niet meer geduld en niet beter je best doen. Het is de kaak, eerder. En eerder is een plek en geen eigenschap, dus er valt aan te werken.
Wat er deze week te doen valt
Twee dingen, en het eerste is een aantekening. Deze volgorde is aan de aanleiding niet af te lezen, want die is elke keer anders en elke keer te klein. Waar hij wel aan af te lezen is, is de klok.
[HERSCHRIJFKADER]
Noteer een week lang elke keer alleen het tijdstip. Verder niets, geen beschrijving.
Kijk op dag zeven of die tijdstippen bij elkaar in de buurt liggen.
Zo ja, dan is dat je aangrijpingspunt: het uur ervoor, en niet het moment zelf.
In dat uur is één ding genoeg. Even naar buiten, of even alleen in een andere kamer.
En het tweede: dit is de avond waarop je het meest geneigd bent om er een oordeel over jezelf van te maken. Dat oordeel verandert het uur van morgen niet en de aantekening wel.
Het hele dossier hierover staat op /nl/patronen/waarom-word-ik-zo-boos-om-kleine-dingen, wanneer je het wilt.