Vlak erna
Ik heb weer iets kapotgemaakt toen ik boos was
Er ligt iets kapot op de grond. Een telefoon, een bord, een deur die niet meer goed sluit. Het geluid is weg, en de hitte die het gooide is bijna weg. Je leest dit voordat je het opruimt.
Eerst dit, voor de rest van de pagina. Als er iets in de richting van een persoon is gegooid, als er iemand in de kamer was toen het brak en die is stil geworden, of als iemand in huis nu bang voor je is, dan gaan deze nummers voor. Ze zijn er ook voor degene die in dit huis de bange is.
Als er nu direct gevaar is, bel dan 112. Je hoeft niet eerst te beslissen of het erg genoeg is.
Als het thuis niet veilig is, dan is Veilig Thuis er in Nederland dag en nacht op 0800-2000. Chatten kan op veiligthuis.nl.
Bij geweld, misbruik of kindermishandeling in Vlaanderen bel je 1712. Chatten kan op 1712.be.
In Nederland bereik je 113 Zelfmoordpreventie op 113 of op 0800-0113, dag en nacht. Chatten kan op 113.nl.
In België bereik je de Zelfmoordlijn op 1813, dag en nacht. Chatten kan op zelfmoord1813.be.
Wil je gewoon je verhaal kwijt, dan luistert De Luisterlijn in Nederland dag en nacht op 088 0767 000.
In België luistert Tele-Onthaal dag en nacht op 106. Chatten kan op tele-onthaal.be.
Ben je jonger dan achttien, dan is De Kindertelefoon er in Nederland op 0800-0432. Bellen en chatten kan via kindertelefoon.nl.
Ben je kind of jongere in Vlaanderen, dan is Awel er op 102.
Deze pagina gaat je niet vertellen wat voor iemand dingen gooit. Dat is een oordeel en dit is een aantekening. Wat er staat is wat er in de komende tien minuten te doen valt, en daarna, als je het wilt, waarom het dat ding was en niet iets anders.
De komende tien minuten
Begin bij de vloer, en alleen bij het deel van de vloer dat niet kan wachten.
[VELDOPDRACHT]
Kijk of er iets scherps ligt, en of er iemand klein of op vier poten doorheen kan lopen. Doe alleen dat deel.
Laat de rest twintig minuten liggen waar het ligt. Ga ergens anders zitten. Koud water over je polsen. De hitte loopt nog weg, en bukken over de rommel haalt haar terug.
Is er iemand anders in huis, ga dan nog niets uitleggen. Eén zin door de deur als het moet: het gaat. Ik kom over twintig minuten.
Vervang het vanavond niet. Gooi de stukken niet snel weg zodat niemand ze ziet. Allebei is de tweede zet, en de tweede zet staat hieronder.
Na de twintig minuten veeg je het op, in een gewoon tempo. Dat is alles voor vanavond, plus een stoffer en blik.
Waarom het dat ding was
Wat je kapotmaakte is in minder dan een seconde gekozen. Niet door nadenken. Door het lichaam. Het lag dichtbij, het zou geluid maken, en het kon niet terugslaan. Het kon ook de kamer niet uit, niemand bellen, en je daarna niet aankijken.
Daarom was het het bord en niet de persoon. Een deel van de volgorde koos nog een doel dat geen pijn kon voelen. Houd dat gegeven vast. Gebruik het niet als verdediging en gooi het ook niet weg. Daar wordt het opvangen gebouwd.
Het ding was niet het punt. Het geluid was het punt. De hitte wilde iets laten zien voordat ze wegging.
De rommel op de vloer is het enige deel van de volgorde dat de ochtend haalt. Het schreeuwen vervaagt. De hitte vervaagt. Het bord niet. Daarom is dit de versie waar je naar kunt kijken, en de versie die het moeilijkst weg te praten is.
Waarom je het niet kon tegenhouden
Omdat de hitte er was voordat je gooide. Ze trok door de borst en de armen in, de handen gingen dicht, en 3 tot 7 seconden later was er iets in de lucht. Het venster zijn die paar seconden, na de hitte en voor de worp. Het is de enige plek in de volgorde waar een keuze past.
[WERKING]
Het lichaamssignaal is wat je voelt als de volgorde begint. Hier is het hitte in de borst en een trek in de armen, alsof de handen al iets zoeken.
Die trek is het ding om op te vangen. Zodra een hand zich om het ding heeft gesloten, is de volgorde bijna klaar.
De gedachte komt erna. De redenen, het pleidooi, de zin over wat er gezegd werd. Alles komt na de hitte.
Daarom voelt het alsof het je overkwam. Dat deed het niet. Het liep door je heen, in een vaste volgorde, en de volgorde is waar het op te vangen valt.
Wat je morgen zegt
Heeft iemand het gezien of gehoord, dan krijgt die persoon één zin. Geen pleidooi en geen belofte.
[HERSCHRIJFKADER]
Op gewone toon: ik heb de telefoon gegooid. Dat was van mij, niet van jou. Het spijt me dat het gebeurde waar jij bij was.
Dan stoppen. Geen maar, en geen lijst van wat eraan voorafging.
Dan een plan, geen belofte: als ik de hitte in mijn armen voel, stop ik mijn handen in mijn zakken en ga ik de kamer uit. Zie je me dat doen, dan ben ik ermee bezig.
Vraag niet of het meeviel. Vraag niemand om erop te letten. De hitte opvangen is jouw werk.
Herschrijven is die andere handeling herhalen tot ze makkelijker te bereiken is. Handen in de zakken nadat het eerste ding al door de lucht ging is laat, en het telt. Handen in de zakken voordat er iets beweegt is waar je naartoe traint.
Wat je met het schuldgevoel doet
Een deel van het schuldgevoel wijst naar iets wat waar is. Iets van jou, of van iemand anders, ligt in de vuilnisbak door hitte. Houd dat deel. Het klopt, en het is de reden om aan de hitte te werken.
Het andere deel zegt dat je gevaarlijk bent, of de controle kwijt, of dat het erger wordt. Dat is een oordeel, en er is in dit archief nergens een plek om er een op te bergen.
Vervang het ding in een gewoon tempo, als het kan. Het vanavond nog vervangen, snel, voordat iemand het merkt, is de tweede zet. Die maakt van de aantekening een geheim, en een geheim is precies wat de volgorde laat doordraaien.
Doe daarna de gewone dingen. Eet. Drink wat water. Slaap. De drempel waar je overheen ging was lichamelijk, en urenlang de avond teruglezen verhoogt die drempel niet. Het verlaagt de drempel van morgen.
Het hele dossier hierover staat op /nl/patronen/waarom-word-ik-zo-boos-om-kleine-dingen, wanneer je het wilt. Het blijft liggen.