de stroomkring

Vier delen, altijd in dezelfde volgorde. Het lichaamssignaal, dat als eerste komt. De gedachte, die erna komt en uitlegt wat er al begonnen is. De handeling, die naar buiten gaat. En de opluchting, die daarop volgt en de rest vastzet.

Dat laatste deel is het deel dat mensen missen. Zonder opluchting aan het eind zou een patroon vanzelf uitdoven. De spanning zakt, en dat zakken is een beloning, en een beloning is precies wat een route in stand houdt.

Een route die helemaal rondgaat blijft niet staan waar ze stond. Ze wordt steviger. Dat is de zin op deze pagina met de meeste gevolgen, want het betekent dat niets doen niet neutraal is: elke keer dat de kring rond is, is de volgende keer iets makkelijker.

Het betekent ook dat begrijpen niet genoeg is. De werking heel goed doorhebben verandert niets aan het pad, want begrip zit in de gedachte en de gedachte komt ná het signaal. Twintig jaar hetzelfde doen gaat uitstekend samen met het volledig snappen.

Op één plek: tussen het signaal en de handeling. Daar is de kring nog niet gesloten. Ervoor is er niets begonnen om te onderbreken, en erna is de ronde af en heeft ze haar opluchting al afgeleverd.

En de onderbreking gaat hardop, want de stroomkring loopt onder de taal door. Een gedachte komt er niet bij. Eén zin die de kamer in gaat, doet wat een uur nadenken niet doet, en dat is geen spiritualiteit maar een eigenschap van waar deze route ligt.

De Latijnse vorm van dit woord lag voor de hand en botst in het Nederlands drie keer. Het is een racebaan, het is een uitgaanswereld, en in Nederlandse zorgtaal is het de hulpverlening zelf. Die derde gaf de doorslag. Een term die dat óók betekent, betekent op elke pagina een zin extra om uit te leggen wat er niet bedoeld wordt.

Het tweede woord dat voor de hand lag, is het woord voor een telefoonverbinding, en dat is in het Nederlands scherper afgewezen dan in welke andere taal in dit archief ook. Twee van de vier nationale hulpdiensten in het veiligheidsblok van dit archief hebben dat woord in hun eigen naam staan. Een term die daarmee samenvalt, zet het jargon van dit archief midden in zijn eigen crisiscopy.

Wat overblijft is de elektrotechnische term, en die is precies wat het is: een gesloten kring waar iets doorheen loopt van begin tot eind. Het woord systeem blijft bruikbaar waar het thuishoort, want een zenuwstelsel is een systeem. Het is alleen niet de naam voor deze route, omdat het in het Nederlands ook het ding aanduidt waar mensen boos op zijn.

Geen verslaving, en dit archief gebruikt dat woord niet als verklaring. De vorm lijkt erop, met signaal, handeling en beloning, en de conclusie is een andere: hier wordt niets vastgesteld en niets benoemd als aandoening.

Geen karaktertrek. Een trek heeft geen begintijd en dit heeft er wel een. Dat verschil is niet filosofisch: aan een begintijd valt te richten, en aan een trek valt alleen te lijden.

En geen schade die hersteld moet worden. De kring is er gekomen omdat hij ooit nodig was en hij heeft toen zijn werk gedaan. Dat hij nu op de verkeerde plek afgaat, maakt hem niet iets wat kapot is.